“Wanneer een vogel gekooid is, zal het zijn vleugels niet gebruiken om te vliegen”.
Een korte scène uit de film The Matrix geeft een mooie aanvulling op mijn vorige verhaal (blog van juli 2026 ) over het waarnemen van onze huidige realiteit. Om realiteit nog beter te begrijpen en uiteindelijk te veranderen, blijft de belangrijkste vraag in deze wereld van tegenstellingen : “ waar ligt onze aandacht binnen het kader van mogelijkheden”. (Het is overigens niet nodig de film te gaan zien om mijn uitleg te begrijpen.)
Een kleine uitleg van de bewuste scene in de film the matrix waar ik naar verwijs :
- Neo (de hoofdrol speler uit de film) ziet hoe een kind naar een lepel kijkt, die het in zijn hand heeft en de lepel plotseling laat buigen
Neo, probeert te begrijpen hoe dat werkt.
Het kind was heel kort in zijn uitleg:
„Probeer de lepel niet te buigen. Dat is onmogelijk. - ”Het kind vervolgde zijn uitleg :
„Er is geen lepel.” - “Wat buigt ben jij zelf !”
De meeste mensen die deze film gezien hebben, interpreteren deze scene, dat de waargenomen realiteit niet echt is”.
Gedeeltelijk kan dat waar zijn, maar het gaat veel dieper dan deze aanname.
De les van het kind gaat niet over het buigen van een metalen lepel.
Het gaat over het inzicht in je eigen waarneming. Hoe star ben ik in het waarnemen!.
Want op het moment dat Neo probeert de lepel via zijn gedachten te dwingen om te veranderen, accepteert hij de lepel nog steeds als iets vaststaand of te wel als solide materie , iets dat losstaat van zichzelf.
De lepel zal niet buigen zo lang we waarnemen vanuit een wereld van afscheiding.
Het blijft dan een gevecht tegen de werkelijkheid die onbewust door aangenomen beperkingen is gecreëerd.
En dit is precies wat we doorlopend in het leven doen. We proberen de wereld te veranderen binnen een beperkt kader van waarnemen.
- We proberen een relatie te veranderen.
We willen omstandigheden veranderen.
We willen andere mensen veranderen.
We willen de toekomst veranderen. - We willen alles naar ons hand zetten net zo lang, todat het brengt wat we willen.
Een transformatie van de werkelijkheid begint niet bij het willen van een verandering.
Ze ontstaat wanneer je innerlijk volledig stil word en het bewustzijn in al zijn volheid herkent en het toelaat jouw manier van kijken naar de realiteit te veranderen.
Stel bijvoorbeeld dat je een lucide droomt hebt, binnen deze levens echte lucide droom kan je alles doen, besluiten en ervaren wat je wenst. Dit is mogelijk omdat het bewustzijn zich op dat moment niet gekoppeld heeft aan een materiële wereld van opgelegde en aangenomen beperkingen.
De mogelijkheid tot ervaringen heeft nooit een vaststaande werkelijkheid totdat jouw overtuiging het heeft beperkt met een kader van aannames .
Je hersenen filteren voortdurend enorme hoeveelheden informatie door middel van herinneringen, verwachtingen, emoties, overtuigingen, identiteit en aandacht.
Je ervaart de wereld dus niet zomaar bij toeval op de wijze waarop jij het ervaart.
Je ervaart een model van de wereld dat door het bewustzijn is geconstrueerd binnen het kader van je aannames en verwachtingspatronen (toekomstbeeld).
Een mooi voorbeeld van een verschil in beleving door aannames is laten we zeggen een regenbui. De boer die al zolang wacht op regen, ervaart de regenbui als een zegen. De voorbijganger die zijn regenjas of paraplu heeft vergeten rent al vloekend naar het dichtstbijzijnde afdak om te kunnen schuilen. De regenbui is het zelfde maar de persoonlijke ervaringen van de regenbui zijn totaal verschillend. De ene persoon voelt zich “gesteund”, de andere persoon voelt zich “vervloekt”.
Nu wordt het kunnen buigen van die bewuste lepel veel interessanter.
De lepel staat voor alles wat je onbewust als vaststaand feit verklaard.
een aantal aannames als voorbeeld die jouw persoonlijke leven beinvloeden:
- “Dit is niet wat voor mij mogelijk is.”
- “Er zijn te veel problemen om te over winnen”
“Mensen zoals ik kunnen dat niet.” - “Zoveel geluk heb ik niet”
- “Ik heb altijd pech”
“Het verleden heeft zo vaak laten zien ,dat zoiets niet is weggelegd in mijn toekomst.”
“De werkelijkheid die ik ken is de enige werkelijkheid die er is” ….enz.
Dit zijn in feite een paar onbuigzame lepels die jij tegen kan komen. Wees eerlijk en kijk of je ze herkent!
Het grootste deel van je leven kan je dus bezig zijn vanuit je eigen beperkingen ze te proberen om te buigen.
Maar het ontwaken begint wanneer je onderzoekt, wie er in de eerste plaats heeft aangenomen dat ze een vast omlijnde werkelijkheid zijn.
Jouw relatie tot de werkelijkheid bepaalt welke mogelijkheden je kunt waarnemen, nastreven maar ook kan belichamen.
Wanneer het bewustzijn verruimt en vervolgens de oude bagage opruimt, en het gewicht van beperkingen steeds meer oplost, zal ook jouw houding ten aanzien van de werkelijkheid mee gaan veranderen.
Wanneer houding of gedrag verandert, kunnen de keuzes die je maak automatisch veranderen.
Wanneer de keuzes veranderen, openen zich andere mogelijkheden, die plotseling beschikbaar komen.
En vervolgens begint de werkelijkheid die eerst onwrikbaar leek, mee te bewegen.
“De Matrix” is ook een metafoor voor: onzichtbare conditioneringen in ons zelf juist zichtbaar te maken.
Je ontsnapt niet aan “de Matrix” door simpelweg tegen alles te vechten. Hiermee hou je het in stand!
Je ontsnapt “de Matrix” door je bewust te worden van de ingeprente conditionering en die je vervolgens heb aangenomen als waarheid.
Want wat je helder kunt waarnemen, hoef je niet langer onbewust te gehoorzamen.
En misschien is dat wel de diepere betekenis achter de laatste les van het kind (Het kind staat voor innerlijke onschuld):
“Het is niet de lepel die buigt. “Jij bent het buigen zelf”, door innerlijk transparant en flexibel te zijn ,laat je de externe werkelijkheid mee buigen”
Als alle materie energie is (een stelling van Einstein) en ons lichaam dus ook. Wat vind er dan plaats tussen ons lichaam en geest in relatie tot die metalen lepel. Heel simpel gezegd:” een uitwisseling van informatie tussen verschillende energie velden”. Op deze manier krijgt materie een andere invalshoek. Bewustzijn is het verenigde veld waar die uitwisseling van informatie en transformatie van de energievelden kan plaats vinden.
Bij de lepel ging het nooit echt om telekinese.
Het ging om de bevrijding en het opruimen van stellige aannames en beperkingen.
Zodra je dat realiseert…begin je overal innerlijke lepels op te merken die je uiteindelijk kan transformeren en om te buigen tot een andere innerlijke werkelijkheid en wellicht later tot een andere materiële werkelijkheid.
Zijn wij als menselijk collectief klaar voor een” totale ombuiging” naar een andere wereld ?
Een wereld waar we in leven is een collectief fenomeen waarbij de frequentie van het energieveld bepaald in welke hoedanigheid de wereld word ervaren. Als ik bij de mensen onderling nog steeds veel verdeeldheid en onderlinge weerstand zie, dan is het eerlijk antwoord: nee nog niet! Toch zullen steeds meer mensen beginnen aan te voelen dat het anders moet en kan. We zijn dus wel aan het verschuiven naar die nieuwe wereld! Regelmatig voelen we een lichte maar duidelijke aanraking. Tis alsof twee werelden van verschillende trilling (frequenties) al een pietsie over elkaar heen schuiven. Dimensies zijn alleen van elkaar gescheiden door een verschil in frequentie. De nieuwe wereld is er al, gelijktijdig met de bestaande wereld. (probeer het denken wat scheiding aanbrengt weer even los te laten .) Soms kan je het voelen omdat je eigen energie veld in frequentie verhoogd , maar ook is het voelbaar wanneer de frequentie weer verlaagd word doordat je opnieuw vanuit gewoonte in de val loopt van “the mainstream” aantrekkingskracht. Uiteindelijk zullen we elkaar steeds meer gaan inspireren om oude aannames mede in stand gehouden door de mainstream kooi tijdig te herkennen en vervolgens opnieuw te kiezen voor een vanuit het hart gecomponeerde harmonieuze innerlijke wereld waardoor de “mainstream ” steeds minder momentum krijgt om de werkelijkheid hun kant op te laten buigen. De uiterlijke transformatie van de wereld waarin we horen en wensen te leven volgt dan vanzelf.